Over Stefanie

Stefanie volgde van jongs af aan lessen aan de Kunstacademie in Eeklo en later, als volwassene, aan het Sint-Lucas in Gent. Haar klassieke scholing in verschillende disciplines leidde aanvankelijk tot een figuratieve beeldtaal met portretbustes, clair-obscur schilderijen en sculpturen. Maar gaandeweg ervaarde zij die benadering als een eindpunt, als een vorm van beklemmende voorspelbaarheid. Vanuit die drang naar openheid evolueerde haar werk naar een abstraherende vormgeving waarin het zoekende proces en het onverwachte meer ruimte krijgen.

Haar werk ontstaat vanuit een aandachtig en traag proces waarin wisselende materialen zoals klei, hars, porselein, epoxy nadrukkelijk aanwezig zijn maar vooral de kracht van het aantal door herhaling centraal staat. Niet als iets mechanisch en repetitief maar als organische structuren die zich laag na laag opbouwen, alsof ze gegroeid zijn in plaats van gemaakt. Elk element draagt sporen van een handeling en heeft de bedrieglijke schijn van toeval.

Textuur speelt daarin een bepalende rol. De oppervlakken zijn compact, soms hard, soms zacht maar altijd gelaagd. Stefanie speelt met openingen en schaduwen die ruimte toelaten voor licht en beweging. Wat op het eerste gezicht massief lijkt, blijkt daardoor tegelijk heel kwetsbaar. Die spanning tussen stevigheid en breekbaarheid vormt een terugkerend uitgangspunt in haar werk.

Het maakproces blijft bewust zichtbaar. Onregelmatigheden, herhalingen en kleine verschuivingen maken deel uit van de vorm en worden niet gecorrigeerd. Zo bewaart ze de authenticiteit van elke handeling. Het werk hoeft dus niet in het detail perfect te zijn maar harmonieus te worden door waarneming van het geheel. Elk werk is een momentopname van een voortdurende zoektocht waarbij het zoeken belangrijker is dan het vinden.

Haar sculpturen en reliëfs verwijzen niet naar de natuur, maar dragen haar logica in zich: groei, erosie, sedimentatie, verstilling, schijnbare chaos. Haar werk nodigt uit tot traag kijken en genieten van harmonie door herhaling. Wat Stefanie in haar werk zichtbaar maakt, is geen antwoord, maar een vraag aan de toeschouwer om het werk te vervolledigen met een persoonlijke emotie.